Where are you heading now?

@Pjötr
I hope you did get my sincere apologies for the misunderstanding (see Basket -10/04)
(By making a joke about myself, you thought it was about you, due to my all too short expression in a sentence)

Bernard

I will stay here for a few days, see: http://www.arnongrunberg.com/announcement/240

Thanks, Arnon. Have a nice stay.

I stayed in Istanbul in 2003. Embassies where advicing people not to visit this city due to the Iraqi war. I went because of the immensly cheap 5-star-hotels. I remember Istanbul as a desolate city, a warm city with references to American suburbanism.

Back

Wat wil je worden?

Hoe lang duurt het nog voordat ik klaar ben met school? , vroeg ik mijn moeder.
Nog vier jaar, antwoordde ze.
En daarna?, vroeg ik door.
Dan ga je als je goed je best doet naar een andere school, naar het gymnasium.
Hoe lang duurt dat dan nog?
Zes jaar en dan ben je achttien en dan moet je in militaire dienst.
En dan, ben ik dan klaar?
Nee, zei ze, dan ga je studeren.
Een onoverzienbaar deel van mijn leven had mijn moeder al voor me ingevuld.

En hoe ging dat bij jou?, vroeg ik mijn vriend.

Bij mij lag hetzelfde plan klaar, maar in de vierde klas van het gymnasium sneuvelde het plan. Ik werd van school getrapt en daar was ik niet rouwig om. Ik zal je een verhaal vertellen. Ik was twaalf en ging volgens plan naar de middelbare school.
Op het gymnasium werd ik in de derde klas verliefd op een meisje dat een paar klassen hoger zat. Ze was mooi, speelde gitaar in een bandje en had een radioprogramma. Ik keek erg tegen haar op. Zij nodigde mij uit om naar een van haar optredens te komen kijken. Op die avond overkwam mij iets eigenaardigs. Vlak voor het podium toen ik naar haar mooie benen opkeek begon mijn neus te trillen. Ik kon mijn neus niet meer in bedwang houden. Die bleef maar trillen. Met een hevig trillende neus en mijn hand eroverheen gedrukt, sloop ik weg uit de menigte en rende naar huis. Van die dag af spijbelde ik en negeerde haar.

En toen?
Wel, ik was zeventien en het enige dat ik wilde was alleen op een kamer wonen. Ik wilde niet meer terug naar die school en ik wilde het huis van mijn ouders uit en het liefst de stad uit. Zo snel mogelijk.
En toen?
Ik moest werken om de huur van mijn kamer te betalen.
Maar wat wilde je worden?
Ja, mij werd wel eens gevraagd wat ik wilde worden.
Dan zei ik altijd dat ik dokter wilde worden. Dat leek me wel wat. Ik dacht dat als ik dokter was ik niet meer bang hoefde te zijn. Dan zou ik iemand zijn waarvoor anderen bang zijn. Nu nog, en dan ben ik toch al bijna veertig, vraag ik me soms nog wel eens af wat ik toch wil worden?

Simone Gerard. 23 maart 2006