I wouldn't be able to have sex when my grandfather is in the room ;)

who 's the one on the foto?

What's for sure that there are no real ghosts anymore since Patrick Swayze passed away.

maybe your driver's grandfather?

or the grandfather of your driver's girlfriend...

' EEN ZATERDAG IN LUIK '

- Ik ben erg gevoelig.
Van opzij keek ik mijn taxichauffeur aan en trok de panden van mijn jas over mijn benen:
- Hoe bedoelt u?
- Soms zie ik zie geesten.
- Geesten?
- Ja. Bij een van mijn vriendinnen zag ik geesten terwijl we aan het vrijen waren; ze wilden ons uit de kamer hebben.
- Hoezo dat?
- Ik vroeg mijn vriendin ernaar, en zij zei dat het haar grootvader was.
- En toen?
- Hier is het station. Gaat u iets leuks ondernemen vanavond?
- Ik heb geen idee, maar ik hoop het.
- Dat klinkt vaag.
- Als het goed is, word ik opgepikt door een geest uit mijn verleden zeg maar.
- Wenst u een bon?
- Nee, laat u het zo.
- Doet u voorzichtig?
- Ja, dat zal ik doen.
- Fijne avond.
- Ja, dank u. Insgelijk meneer, insgelijk.

“About nine o’clock… Yes, a table for two… Charles Brandy… Thank you. Hey Victoria.”
Karel moffelt zijn mobieltje weg, omhelst Victoria en kust haar vluchtig op een wang. Hij houdt haar nog even vast bij de schouders.
“Ik vind het echt leuk dat we nu eens samen een avondje voor elkaar hebben. Ik heb net gereserveerd bij een Griek. Hou je van Grieks?”
“Oh ja, ik hou wel van Grieks. Sta je hier al lang?”
“Nee net. Kom ik weet een leuk cafeetje. Negen uur hoeven we pas bij de Griek te zijn.”
Karel gaat nog eens vlug na wat hij zo aantrekkelijk vindt aan Victoria. Haar neus is lekker strak, belangrijk, haar lippen redelijk vol, haren, figuur en de rest… Karel wordt moe van zijn gedachten. Hij kijkt onopvallend naar Victoria. Stel dit is mijn vrouw… hoe voelt dat? Jij bent mijn wijf. Nee even serieus, dit dametje gaat met mij op vakantie naar Toscane. Ja daar kan ik mee leven… geloof ik.
“Is er iets,” vraagt Victoria.
De vragende blik van Victoria doet Karel schijnheilig glimlachen.
“Nee, ik vind het fijn hier met jou te lopen. Meestal loop ik hier alleen. Dan ben ik uitgehongerd op zoek naar een gezellig restaurant. Hier in Luik kan dat allemaal. Of je nu alleen aan een tafeltje zit of drie vrouwen en een man of een heel gezin, hier kijken ze nergens van op.”
“Daar laat jij je toch niet door van je stuk brengen dacht ik.”
“Nee, dat is wel zo, maar toch, leuk is het niet.”

- Ach Karel, zo erg is het toch ook niet? Een man alleen thuis met een magnetronmaaltijd op schoot , da's pas erg.
Hoe is het mogelijk dat een man van zijn postuur, met deze looks en verfijnde smaak nog vrij rondloopt, dacht ik. Hij is onmiskenbaar een 'twee aan elke vinger'-vent. Curieus.
- Hier is het, Vic, ladies first.
- Dank je.
Na binnenkomst in het cafe knikte de waard Karel bemoedigend toe.
Zijn lange bakkebaarden namen het wangvlees bijna geheel in beslag. Met zijn duim draaide hij zijn immense puntsnor nog puntiger en ik zag dat hij zonder te vragen een grote pint voor Karel begon te tappen. We namen plaats aan de bar.
- Proost.
- Tut. Zeg Karel, mag ik je vragen hoe je aan mijn adres bent gekomen? Zo lang ben ik nog niet terug en ik kan me niet herinneren dat ik ooit mijn gegevens bij je achterliet.
- Dat klopt, maar het is simpel. Je liet je oude adres achter in het condoleanceboek voor Rick.
Ik voelde hoe Karel inmiddels zijn hand op mijn arm had gelegd. Het voelde vreemd en toch vertrouwd.
- Maar dat is even geleden!
- Ik weet het, ik weet het. Vorige week bladerde ik het boek na tijden weer eens door en toen ik je naam zag staan, wist ik dat ik je graag zou spreken. Mijn geluk dat je net terug was en in je oude huis bent getrokken.
- Goh, toevallig, zeg.
Iets vertelde me dat hij niet de waarheid sprak, maar soit...
ik begon aan mijn tweede port.
- Vertel eens, wat heb je in de tussentijd gedaan? Waar heb je uitgehangen?

“Och, je kent mij. Dan doe ik es dit dan doe ik es dat. Ik heb zelfs nog twee maanden op een cruiseschip gewerkt als barman. Wat je daar allemaal tegenkomt.” Karel droomt even weg. “ Maar twee maanden is meer dan genoeg want je maakt wel veel uren op een dag. En ik heb met boeken op de zaterdagmarkt gestaan in Maastricht. Daar verkocht ik ook kopieën van mijn dagboek. Soms denk ik, had dat maar nooit gedaan.” Een hilarische lach maakt zich meester over Karel. “En nog veel ook. Ze zagen er ook wel leuk uit en voor maar vijf eurootjes.” Hij droomt weer weg maar nu starend in de ogen van Victoria. “Weet je wat ik zo mooi vind aan jou Vic? Je kunt zo genieten, dat zie ik aan je ogen.” Karel bracht langzaam de pul bier naar zijn mond en dronk in één teug de rest van zijn bier.

- 'Tja, genieten...
Het schijnt dat je eerst zo veel mogelijk moet verliezen voor je echt leert te genieten. Toen ik op het vliegtuig richting Nairobi stapte, omdat ik dacht alles te hebben verloren, moest ik er nog achter komen wat verlies daadwerkelijk inhoudt. Het begon nog niet zo slecht, eerlijk gezegd. He, ik ga me even opfrissen.'
Karel keek haar na en kon zich niet weerhouden even aan de sjaal op haar kruk te ruiken. 'Lelietjes van dalen. Ja, die geur past bij haar, ze hoeft niet steeds iets nieuws.'
Het scherm van zijn mobieltje lichtte op. Een sms-je:
"Karel, help, ik zit vast op het herentoilet, linkerdeur!"

Karel liep naar de herentoilet en opende vrij gemakkelijk de deur.
“Waarom ging je naar het herentoilet?” vroeg Karel
“Er stond een rij voor het damestoilet.”
“Echt waar? Ik had eigenlijk gehoopt dat je me wilde zoenen.”
“Kom es hier jij,” gromde Victoria en ze trok Karel aan zijn blouse het toilet in terwijl ze met de andere hand de deur achter hem sloot.
“Heb je het wel eens op een toilet gedaan?” vroeg Victoria.
“In de winter van 2005,”antwoordde Karel. “In een Italiaans restaurant in Sienna en in de winter van 2006 in de trein tussen Zürich en München en in de w…”
Karel wilde zijn zin afmaken maar Victoria begon hem te zoenen.
Ze hoorden hoe iemand het toilet op kwam. Victoria maakte haar lippen los van Karel en keek hem aan met een ingehouden lach. Karel trok de blouse uit haar broek maar Victoria schudde, met een nog steeds onderdrukte lach, afkeurend met haar hoofd. Karel schudde vragend nee met zijn hoofd en wel zo dicht bij Victoria dat hun neuzen elkaar even raakte. Daarop begon ze Karel weer te zoenen. Ze hoorden hoe iemand zijn handen wasten en het toilet verliet.
“De rest bewaren we voor een andere keer,” fluisterde Victoria. “Ik heb een reuze honger.”
Samen verlieten ze het toilet op weg naar het restaurant.

- Had je jouw mobieltje uitstaan?
- Nee, hoezo?
- Heb je mijn sms-je dan niet gekregen?
- Jawel.
- Maar waarom kwam de barman me dan uit het toilet bevrijden? Had jij die gestuurd?
- Nee.
- Toch wel. Ik vergis me altijd met links en rechts overigens. Misschien heb ik het niet duidelijk genoeg aangegeven.
- Vic, achter welke deur zat je dan?
- De linker, vanaf het toilet gezien, rechts vanaf de toegangsdeur gezien. Het andere toilet had geen werkend licht.
- Oh, shit....
- Is er iets Karel?
- Nee, nee, nee. Pak je jas, snel, laten we gaan. Het is nog even lopen naar het restaurant.
- Je zweet. Heb je het soms warm?
- Ja, behoorlijk. Ik heb behoefte aan frisse lucht. Kom.
- Ok.
- Zeg Vic, ben je inmiddels weer aan de slag?
- Ja hoor. Ik had twee interessante opties. Werken als arts op een boorplatform en werken op een forensische boerderij.
- Een forensische boerderij?
- Ja, leuk he. Daar heb ik uiteindelijk voor gekozen en het bevalt goed.

Een forensische boerderij…Karels gedachten dwaalden af naar het smsje van Vic, de verkeerde deur, de druk masturberende man, die zich betrapt voelde, de schrik die hem op dat moment overviel en die hij nu nog voelt.
“Tjonge jonge, een forensische boerderij. Wat is daar ook alweer zo leuk aan?"

"Tja, hoe leg ik het je zo kort mogelijk uit?"
"Lang mag ook," zei Karel, terwijl hij probeerde te glimlachen.
" Ok. Het is voor het publiek een kinderboerderij. Je weet wel, met biggetjes, lammetjes, geitjes en zo meer. Maar dat is niet het hart van de zaak. Het gaat ons om de experimenten."
"Experimenten met jonge dieren?"
"Nee, nee, nee, Karel. Teveel gedonder in Nederland. We experimenteren op dit moment met menselijke resten; soms met oude varkens, als er een tekort aan materiaal is, zeg maar."
"Ik begrijp het niet Vic. Hoe kom je aan die 'resten' en wat doe je daar dan mee?"
"Heb jij een donorcodicil?" vroeg Victoria.
"Ja, sinds jaren. Ze mogen alles van me hebben, als het maar voor de wetenschap is. Ik wil niet gedeeltelijk verder leven in een ander. Dat idee staat me niet aan."
Victoria haakte haar arm aan die van Karel en lachtte.
"Goed, Karel. Heel goed!"
"Wacht eens even...." Karel stopte en keek naar Victoria's gezicht.
"Ja?"
Karel bleef kijken. Hij zag lichtelijk spottende ogen en een brutale glimlach. "Verdorie Vic. Moet ik dat ding verscheuren? Is dat wat je me wilt zeggen?"
Victoria schaterde het uit: "Nee natuurlijk niet!"
"Jezus, wat een vreemde avond. We zijn te ver gelopen. Het restaurantje is een steeg terug. In can use a drink."
"Dat maakt twee. Links of rechts?"

"Euh.... doe maar links. Alleen maar Afrikanen dat lijkt me wel wat"
Karel was er al eerder geweest maar in een dronken bui. Blijkbaar werd hij niet herkend. Zelfs de barvrouw leek hem niet meer te kennen. Zelf herkende hij ook niemand behalve de barvrouw.
Karel tuurde achter de barvrouw door "Ik wil een whiskey en jij?"
"Dan lust ik wel een pastis. Zuipschuit, dat hadden we wel niet afgesproken he? Zeg Karel, waarom heb je geen vriendin? Tenminste daar ga ik even van uit.
"Als ik het uitmaak zeg ik altijd dat ik de ware nog niet gevionden heb of dat ik nog niet toe ben aan een relatie. Dan kunnen ze zelf kiezen waar ze zich het beste bij voelen. Maar misschien spreek ik dan ook wel de waarheid. Het blijft een vraag natuurlijk." Heel even leek Karel te glunderen. Dacht hij aan zijn eigen vraag of aan de wiskey? Victoria keek hem onderzoekend aan. Eigenlijk is het best een lekker ding. Eigenlijk.