Yes, there is shame but there is also forgiveness because of it. It is the first movie I saw that moved me to tears without being embarrassed about it.

I don't see where one should feel shame for eating one's shoe.

Whatever works

Throwing a shoe would be a different matter, though.
Saw Woody Allen's 'Whatever Works' tonight, I thought it was very good. Larry David is fantastic!

Pathos & bathos, tropes & topos

[- Arthur Koestler: The Act of Creation (again!) for an excellent 'explanation' of everything to do with pathos and bathos.]

In Chaplin films, as in those with Buster Keaton, there's never any shame. In the Italian neorealistic movies there very often is.
Could this have anything to do with 'American' vs 'Italian' values?
And American vs Italian poverty....

Consolation of Slapstick

@ Arnon Grunberg
If I may be so bold to ask:
Will there be an English (or any other) translation of your 'De troost van de slapstick'?
Which would you prefer: 'The Comfort of ... or 'The Consolation of Slapstick'?
I'd suggest 'consolation'. It will prevent (critics?) from making any easy wordplay on 'Dutch comfort'.

Hesper

For rhythmic reasons I prefer “the comfort of slapstick”.
See also McEwan’s “the comfort of strangers”.
We have to wait a few more years I’m afraid.
Social realism in (Italian) cinema cannot exist without shame. Slapstick by definition is beyond shame.

Am I the only one here who actually read an analogy in the last sentence?

Alles wat waardeloos is, is weerloos

Alles wat waardeloos is, is weerloos– Simone Gerard, 19 november 2009

Ga u nu iets vertellen, iets dat ik nog nooit tegen niemand heb verteld, maar nu wel. Nu wel, omdat het moet. Het moet worden verteld. Dit is niet makkelijk. Niet moeilijk voor u, als u de moeite wilt nemen, maar niet makkelijk voor mij. Zo moet u het dan maar bezien. Geen sinecure.

Lang geleden gebeurde er iets merkwaardigs met mij. In die tijd woonde ik in Den Haag. Een vreemde stad, maar een nieuwe liefde, dat vergoedt veel, maar niet alles, want ik hou van Amsterdam en dat zal niet overgaan. Mijn nieuwe liefde en ik kibbelden veel tijdens onze wandelingen over onze steden. Hij in hart en nieren een Hagenees, ik Amsterdamse. Na onze ontmoeting, woonden we kort daarna met elkaar samen in Den Haag.
Na gebeurtenissen, waar ik u niet verder mee wil lastig vallen, stortte ik in, amper 21 jaar en werd gedwongen opgenomen in het psychiatrisch centrum Zon en Schild te Amersfoort.

Ik was vreselijk mager, woog nauwelijks 50 kilo en werd daarom de eerste tijd, door middel van een plastic pijpje, dat door mijn keel naar mijn maag werd gestoken, bijgevoerd, totdat ik langzamerhand op meer gewicht kwam. Dat ik opgesloten was, realiseerde ik me nauwelijks, want al mijn energie gebruikte ik om dat plastic pijpje tegen te gaan, maar niets hielp tegen al de verpleging, die mij dwong de sondevoeding te ondergaan, totdat ik, onder de medicijnen, maar wel voller in het vel gestoken, tot betrekkelijke rust gekomen was in mijn bed op de slaapzaal. In die tijd was de topic – het proces rond de Drie van Breda – iedereen sprak erover, maar tot mij drongen deze Drie zich nauwelijks door. Wel drongen twee van de mannelijke verplegers er bij mij op mij uit te spreken hoe ik erover dacht. Over die Drie van Breda. Ik wist niets van De Drie af, maar wel werd ik in dwingende bewoordingen steeds opnieuw ondervraagd. over die Drie, nazi’s uit de tweede wereldoorlog, tegen welke het proces van start ging in Nederland. Ik wist niet te antwoorden, omdat ik onder de medicijnen zat, maar voelde me bedreigd door deze twee mannelijke, agressieve verplegers. Wat ik u ook moet vertellen , mijn nieuwe liefde de Hagenees had mij in mijn opsluiting in de steek gelaten. Hij kwam niet meer op bezoek. Alleen en hopeloos verlaten, belandde ik enige tijd later in de isoleer. De reden daarvoor kan ik niet meer uit mijn geheugen ophalen, maar die twee agressieve verplegers hebben hier wel een rol in gespeeld en ik kan u wel vertellen dat de isoleer geen lolletje is. Van de slaapzaal gehaald en vastgebonden op een plastic matrasje, naast een oude vrouw, die, en dat staat mij merkwaardig genoeg nog steeds haarscherp voor de geest, met haar lepeltje ritmisch, bijna ondeugend, tegen de onderkant van haar schoteltje rinkelde.

Mijn psychiater zag ik nooit, maar wel was ik overgeleverd aan die twee enge verplegers – die twee van de Drie van Breda dus. Na lange tijd in de isoleer, de oude vrouw was al een tijdje verdwenen, want ik hoorde haar lepeltje niet meer tegen haar schoteltje rinkelen, werd op een dag ineens de deur van mijn cel opengerukt en kwam een groep mannen al pratend mijn cel binnen. Psychiaters en leerling psychiaters, ik weet het niet hoor, maar een van hen, ik denk de meest gezaghebbende, de professor schoof mijn benen uit elkaar, terwijl ik daar vastgebonden lag en betaste mij daartussen en lachte, nadat ik klaargekomen was en allen lachten daarop met de professor mee en vertrokken daarna weer uit mijn cel. Nooit heb ik deze groep mannen teruggezien, omdat ik gelukkig niet meer in die omstandigheid verkeer, maar ze zijn onder ons in Nederland, deze heren psychiaters en dat wilde ik u nu eens vertellen.

Dear Simone Gerard, if you go to http://www.blogger.com you can create a free blog.

Simone

Wat jij beschrijft is niets minder dan een aanranding, een op zijn minst laakbare "behandelingsmethode". Je vernedering moet compleet geweest zijn. Ook stel ik mij hierbij voor dat je je tengevolge van dit incident onttrokken hebt aan elke verdere psychiatrische hulpverlening.
En met dit verhaal loop je al zo'n veertig jaar rond? Goed van jou dat je het eindelijk vertelt. Enkel zo kan je iets verwerken , het een plaats geven. Wel denk ik, als het je een troost mag wezen, dat dergelijke praktijken vandaag niet meer voorvallen.
Mocht je nog behoefte voelen aan professionele begeleiding dan ken ik een briljant psychiater en psychoanalyticus wiens behandelingsmethode zich toespitst op het therapeutisch gesprek. Naast een praktijk in Brussel is hij nu ook verbonden aan een nederlandse universiteit.

Mieke, I think it's fiction, considering previous posts by Simone Gerards. The above story doesn't correlate with her previous 'father's protective plant' story. I find using sex/abuse solely for attention (even if it's through literature, ie for the attention of readers) weak. Unfortunately, it does always lead to the desired result.

Aliefka

Silly me.

Mieke, but of course I might be wrong.