eieren gooien (throwing eggs)

Sorry for not responding to your 'Gitmo again'

I tried to reach you on the website of fantompijn on which readers were invited to order the first chapter of that book.
I did not want to order right away, but threw an egg at you (not an insulting one but just a fragile material)
Read and throw it back, please, before it starts to rot to.

Hoofdstuk 1.

Het moge geruststellend klinken dat de tegenspeler waarnaar ik zo lang op zoek was geweest zich eindelijk had gemeld.
U zult wel denken dat ik het recept voor geluk in handen heb nu een schild voor mijn eenzaamheid tegenover mij heeft plaatsgenomen en ik niet meer tegen mijzelf hoef te spelen.
Maar niets is minder waar. Er hangt een doffe remise in de lucht.
Wanneer ik de woorden 'men neme een ei' in mijn kookschrift noteer, weet ik dat het simpele gebaar zal eindigen in een brei met harde stukjes die nog even nakraken tussen je kiezen. Ik weet dat de lezer zal eindigen in verontschuldiging tegenover zijn tafelgenoten. Ik weet dat de lezer in zijn bed nog de hard geworden mislukking achter zijn nagels weg zal proberen te bijten omdat de geur van de mislukking te muf is.
Dit is mijn laatste ei. Ik wil geen na- of bijsmaak, geen harde stukjes.
Echter een moment van euforie veroorzaakt door nabijheid van een tegenspeler of een goed idee is broos en vluchtig en nooit voelbaar genoeg om het niet nog eens te willen beleven. Ik moet mijn laatste ei aanbreken.
Ik ben aan zet maar niet in staat een deel van de gevolgen af te staan aan een andere partij. Ik wil niet teleurstellen. Mijn ideeen eindigden te vaak in ontevredenheid en mislukking terwijl het er toch zo duidelijk stond: men neme een ei, etcetera.
Ik zet mijn ei in de koelkast en laat de rotting in het ei zelf plaatsvinden. Ik zal wachten tot mijn tegenspeler
zijn frustratie daarover laat zien. Tot die tijd is het remise.

Ik sluit mijn ogen en langzaam begin ik te horen hoe de pen over het papier raast en hoe het toetsenbord onder handen wordt genomen. Schrijft u hoofdstuk 1 alvast. Begint u vooral bij de toetjes. En noemt u de desserts vooral toetjes. Tutoieert u toch. Als u zo nodig hoofdstuk 1 wilt schrijven wil ik u best als gelijke beschouwen. Ik trek mijn handen ervanaf. Maar gebruikt u vooral geen eieren. Dat geeft zo'n troep. De lepels liggen in de linkerla en gebruikt u alstublieft iedere keer dat u voorproeft wel een propere lepel. Kunt u de knoflookpers niet vinden? Kijkt u dan eens onder dat klepje bij de rand naast het fornuis. Ach, weet u, ik doe het zelf wel.

Ik kan het niet. Zo gauw ik begin met nadenken begin ik met het wantrouwen. Ik stop nu met nadenken tot de remise door de andere partij wordt opgeheven. Stuurt u mij een hoofdtstuk 1. Zonder harde stukjes. Stuurt u het breken van het ei zelf, meneer Grunberg, zodat de hongerige tijd zich over de inhoud van het ei kan ontfermen en het breken kan worden vertaalt in het eerste hoofdstuk.
Tot die tijd is het remise. Een wapenstilstand. Tot die tijd is er een knagende wapenstilstand.

Ik wacht. Maar het ei niet.

luckily, i didn't believe that Guantanomo was about to be closed. Otherwise, it would have been a deception.
But this deception would not be as big as the one i feel in front of all those artists who gave up on political art.
Political crtitics do not sell. Guantanomo doesn't sell.
Hardly anybody from my age is interested in the message.
Art is becoming an investment.

Efficiency

As a mother of a murdered and abused child once cried: “somebody has to pay for that crime, anybody…!”
In Guantanamo ‘anybody’ pays.
Some will call it justice, some will call it revenge, some will even call it a search for true.
Maybe it is only another investment.

Dear H. Verheezen: could you please translate? We should all be allowed to participate in whatever it is you're throwing out into this English and open (but virtual) space.

translation

It may sound reassuring that the opponent which I was longing for had reported finally.
You may think that I found the recipe for happiness now that a shield for my loneliness has seated itself in front of me sothat I do not have to play against myself anymore.
However, nothing is farther from the truth. A draw is in the air.
When I write down the words ‘take one egg’ in my cookingnotebook, I realize already that the simple taking will end up as pap with hard pieces which crack another time between your teeth. I know that the reader will end up in apologizing in front of his dinner guests. I know that when the reader has gone to bed, he will try to bite the failure that became solid of of the back of his nails because the smell of failure is too musty.
This is my last egg. I do not want after-taste or little hard pieces.
Nevertheless a moment of euforia caused by a personal opponent or a good idea being near is fragile and transient en never sensible enough to avoid wanting to experience that another time. I have to break my last egg in two.
It is my turn now, but I am not capable of handing over a part of the consequences to another party. I do not want to be disappointing. My ideas have ended up too often in discontent and failure while I had written down so clear: take one egg, etcetera.
I will put my egg in the fridge and leave the rotting to the inside of the egg itself. I will wait untill my opponent starts to express his frustration about this.
Untill that moment it will be a drawn game.
I close my eyes and slowly I start to hear how the pen is touching the paper and how the hands are being layed on the keyboard.. Please start writing the first chapter. It is okay if you start with the desserts or the afters, whatever you call them. And please be on familiar terms with me. When you want so badly to write chapter one, I would agree with regarding you as my equal. I do not want to feel responsible. But please do not use eggs. They’ll cause such a mess. The spoons are in the left drawer and keep on taking a clean spoon everytime you want to taste what you are making. And what if you can’t find the garlic press? Take a look under that one flap close to the edge next to the cooker. Well, you know what, I will do it myself.

I can’t do it. As soon as I start to think I start to suspect. I quit thinking right away untill the other party will end the draw. Please send me a chapter one. Without hard pieces. Send me the breaking of the egg itself, mister Grunberg, sothat the hungry time willhave mercy on the content of the egg and the breaking will be part of the first chapter.
Untill than, this will be drawn. Untill than, there will be an armistice. A qualming armistice.

I will wait. But the egg won’t.a

I have nothing to say to that. But thanks anyway.

removal

Excuse me. Could you please remove my storie and emailadres from the comments on Gitmo again as well as the english version? Gracie.

because i do not like what i wrote, do not want my adres to be seen and i don't think this blog was ment for that writing....