“Tegenwoordig, nu pijn een steeds minder vanzelfsprekende metgezel is geworden, hebben psychiaters geprobeerd vast te stellen vanaf welk punt rouw een stoornis wordt (hoeveel maanden mag je rouwen zonder het domein van de gezondheid te verlaten?) en zijn er voorzichtige maatschappelijke debatjes gevoerd over de vraag of je net zo mag rouwen om huisdieren als om kinderen. Als het punt is bereikt dat wij rouwen om het verlies van het niet-aaibare zou je kunnen zeggen dat wij de illusie hebben bereikt dat wij weten hoe het is om een vleermuis te zijn.”

Als gastschrijver van Liter schreef Arnon Grunberg het essay De kooi en zijn mensen. Over makrelen, emoties en het verlangen naar objectiviteit, gepubliceerd in Liter nummer 118, september 2025.

“Today, now that pain has become an increasingly less obvious companion, psychiatrists have tried to determine at what point grief becomes a disorder (how many months can you grieve without leaving the realm of health?) and there have been cautious debates about whether it’s appropriate to grieve for pets the same way as for children. If we’ve reached the point where we mourn the loss of the non-pettable, you could say we’ve reached the illusion of knowing what it is like to be a bat.”

As a guest writer for Dutch literary magazine Liter, Arnon Grunberg wrote the essay The cage and its people. On mackerel, emotions, and the desire for objectivity, published in Liter issue 118, September 2025.